1-ادعاي اسلام کردن و به ظواهر پرداختن کافي نيست. در دوره صفويه با نفوذ علماء صفويه که معمولا از علماء شيعه بودند تقريبا امور مملکت داري دربار به اسلام نزديکتر شده بود. يکي از اين امور معماري مساجد و بناها و اماراتي ست که مسلمانان  در طي روز با آن سرو کار داشتند. اين مهم از آنجا که زاويه بصري افراد را پر مي کرد ، در روحيه آنها نيز تاثير بسزايي داشت.

2-نماد هاي عرفاني و اسلامي که در ساخت و نماي پل ها و مساجد و امارات  حکومتي به کارمي برد تاثير ناخداگاهي بر روحيه افراد و به تبع جامعه داشت. از اين رو آمار جرم و جنايت و بيماري هاي رواني و دغدغه هاي ذهني افراد کم بود. افراد  ساده تر زندگي مي کردند اما با کيفيتي بالاتر . البته نيايد معناي کيفيت را با معناي مدرن آن که ريشه در کميت امکانات تکنولوژيک دارد اشتباه کرد.

3-اما امروز در حکومت اسلامي ايران تنها چيزي که به آن توجه نمي شود اين جنبه اجتماعي معماري بناهاست. ساختمان هاي مدرن و نامانوس با بصر و ديد مخاطبان از زمين برافراشته اند و پل هاي آهنين و بي نقش خيابان ها را به هم متصل کرده اند. اين بناها گرچه مزيت هايي دارند اما مضرات زيادي دارند از جمله ايجاد استرس و دغدغه هاي ذهني در مخاطب.

4-پيشينه فرهنگي مخاطبان با سيطره کميت دنياي مدرن و دل مشغولي هاي تکنولوژيک نه تنها موجب بيماري هاي رواني و کوتاهي امر مي شود بلکه افزايش جرم و جنايت را در طي فرايندي غير پيچيده دارد که در اين جا مجال پرداخت آن نيست .

5-باتوجه به بيگانه بودن بناها و معماري ساختمان ها ي امروز(حتي مساجد و بناهاي مذهبي) در کنار مظاهر ديگر دنياي مدرن، ايجاد فرهنگي کاملا اسلامي و ايراني تقريبا غير ممکن است و تلاش در اين جهت آب در هاون کوفتن است.

6- عقل نيز حکم به غير قابل جمع شدن متضادين مي کند. يکي بنا هاي نامانوس با ديد و دل و فرهنگ مخاطبين (به همراه ورود فرهنگ غرب در کنار ورود تکنولوي آن )و از طرفي آموزه هاي ديني و عرفاني مطابق با منش ديرينه مردم اين سرزمين.